Mateusz Ochman

Jedno zdanie potrafi człowieka podnieść. Potrafi go też elegancko oszukać.

Mam słabość do słów i dobrej formy: do rytmu zdania, kształtu litery, pomysłów, które do siebie nie pasowały, dopóki nie zaczęły. Do zapachów też, ale to osobna i dłuższa rozmowa. Lubię patrzeć, jak rzecz rośnie pod rękami. Potem sprawdzam, co uniesie. Czy po niej lepiej widać człowieka, problem, własny wybór? Na samym wyglądzie daleko się nie zajedzie. A kiedy ją skończę, widzę już trzy następne.

Słowa robią się ciekawe, kiedy zaczynają kosztować. Prawda, lojalność i wytrwałość świetnie wyglądają wielką czcionką. W praktyce każda wystawia rachunek. Słowa się dotrzymuje, także kiedy przestaje się opłacać. Lojalność ma u mnie kolejność: najpierw chrześcijański kręgosłup, potem ludzie. Lojalność, która każe milczeć o krzywdzie, to już omerta. Bliskim daje się więcej szans, nie mniej prawdy.

Trudne rzeczy mówi się w cztery oczy, spokojnie, i nie cofa się ich, kiedy zrobi się niewygodnie. Odwaga to nie widowisko z cudzego błędu. Czasem to jedno słowo: „nie”, powiedziane, gdy wszyscy wokół mówią „tak”. Można się przy tym ośmieszyć. Trudno. Zanim komuś coś powiem, przeglądam własne wymówki. Jest co przeglądać.

Jestem ojcem. Czyjaś historia rzadko ginie dlatego, że była nieważna. Ginie, bo nikt w porę nie usiadł i nie zapytał. Chcę, żeby dzieciom zostało po dziadkach coś więcej niż imiona i daty na odwrocie zdjęcia.

„Jestem przy tobie” mówi się w dwie sekundy. Potem trzeba zostać. Czasem to znaczy coś naprawić. Czasem wziąć drugi koniec ciężaru. Czasem stanąć w drzwiach i powiedzieć: nie tędy. Męskość ma pełną skalę: od czułości, której się nie wstydzi, po gniew trzymany na krótkiej smyczy i spuszczany tylko w czyjejś obronie. Pracuję nad oboma końcami.

Nie mówię nikomu, że wszystko się ułoży. Mógłbym. To krótkie zdanie i czasem działa nawet przez kilka minut. Potem życie sprawdza, czy mieliśmy na nie pokrycie. Wolę nadzieję, która przetrwa wiadomość o porażce, czyjąś bezradność i pytanie, na które nie mam odpowiedzi. Bywa, że trzeba nazwać problem i wziąć się do roboty, a nie tylko nad nim siedzieć. Bywa, że tego, co nadchodzi, nie da się zatrzymać. Wtedy się zostaje, także kiedy sprawa wygląda na przegraną. Bez przemówień. Ostatnie słowo i tak nie należy do mnie. Należy do Chrystusa.

Nie szukam sporów. Obok kilku rzeczy nie przejdę jednak obojętnie: prawdy oddanej za święty spokój, więzi zostawionych samym sobie, pocieszania na kredyt, pomocy, która nie pomaga, tylko klepie po plecach. Mówię o tym łagodnie albo ostro. Ton wybiera sprawa, nie moja potrzeba efektu.

Można przegrać. Można upaść. Można przez jakiś czas nie widzieć drogi. Ale przy tym, co ważne, broni się nie składa tylko dlatego, że zrobiło się ciężko.

Fino alla fine! Do samego końca!

Na Instagramie

Mateusz Ochman ⚔️ Do samego końca!

@mateuszochman
obserwujących
20 944
publikacji
734

Najnowsze publikacje

Reszta na Instagramie.

Zobacz wszystkie publikacje

Ustawienia

Motyw możesz zmieniać bez zapisywania danych. Jeśli chcesz, ta przeglądarka może zapamiętać Twój wybór.

Zgoda dotyczy wyłącznie ustawienia wyglądu. Możesz ją wycofać w tym miejscu.